Wat Ik Leerde Van De Dale Carnegie Cursus Over Communicatie En Zelfvertrouwen
Jarenlang heb ik gedacht dat wat ik dacht en vond niet veel waarde had. Daarom koos ik er vaak voor om mijn mond te houden, in plaats van mijn mening en ideeën met anderen te delen.
Afgelopen week volgde ik de Dale Carnegie-cursus Effective Communication and Human Relations. Tijdens deze driedaagse cursus moesten we veel presenteren, zowel één-op-één als voor de hele groep. Daar ontdekte ik iets wat ik lange tijd niet had ingezien: mensen luisterden graag naar wat ik te vertellen had. Langzaam begon ik mijn eigen stem terug te vinden en groeide mijn zelfvertrouwen.
Deze ervaring sluit aan bij de inzichten die ik de afgelopen tijd heb opgedaan tijdens mijn LSD-ervaring. Samen hebben ze me een frisse kijk gegeven op mezelf en de wereld om me heen. Het voelt alsof ik een deel van mezelf heb teruggevonden dat ik een tijdlang kwijt was. Alsof ik eerst bepaalde dingen moest leren voordat ik mijn spirituele kijk op de wereld weer volledig kon omarmen. De cursus voelde voor mij als een inleiding op een volgende stap: het samenbrengen van mijn ziel met de rol die ik in deze materiële wereld vervul.
De cursus draaide om Effective Communication and Human Relations: effectief communiceren en goede relaties met anderen opbouwen. Ik zou deze cursus aanraden aan iedereen die wil groeien in communicatie, meer zelfvertrouwen wil ontwikkelen en beter wil leren omgaan met de mensen om zich heen. De cursus vraagt een investering, maar mijn ervaring is dat je er veel uit kunt halen als je actief meedoet, jezelf openstelt en bereid bent om buiten je comfortzone te stappen.
Het belangrijkste inzicht dat ik uit deze cursus heb gehaald, is dat angst vaak groter is in je hoofd dan in de werkelijkheid. Tijdens de cursus waren er veel momenten waarop we voor de groep moesten presenteren. Verschillende deelnemers vertelden dat ze dit ontzettend spannend vonden, terwijl je daar tijdens hun presentaties vaak weinig van merkte. Zelf vond ik het ook spannend, maar ik deed het toch. Naarmate de cursus vorderde, begon ik er zelfs plezier in te krijgen.
Aan het einde van de cursus gaf iedereen iedere deelnemer een compliment. Een van de deelnemers zei dat ze vond dat ik een natuurlijk talent had voor presenteren en daarmee anderen kon inspireren. Dat raakte me. Niet alleen omdat het een mooi compliment was, maar ook omdat het haaks stond op het beeld dat ik jarenlang van mezelf had gehad.
Ik heb jarenlang rondgelopen met de overtuiging dat wat ik zei en vond weinig waarde had. Die overtuiging zorgde er vaak voor dat ik mijn mond hield, ook wanneer ik iets te delen had. Tijdens deze cursus deed ik dat anders. Ik sprak me uit, deelde mijn ideeën en stelde mezelf open voor de reacties van anderen. Wat ik terugkreeg, was vooral positieve feedback. Daardoor begon ik anders naar mezelf te kijken. Ik ontwikkelde een nieuwe overtuiging: wat ik te zeggen heb, heeftwel degelijk waarde. Ik mag mijn mening en ideeën met de wereld delen, zodat anderen er misschien iets aan hebben.
Het zou zonde zijn om datgene wat je diep vanbinnen voelt steeds voor jezelf te houden. We hebben allemaal onze eigen ervaringen, ideeën en kwaliteiten. Juist door die met anderen te delen, kunnen we elkaar inspireren en van elkaar leren.
Er was nog iets wat me tijdens deze drie dagen opviel: de groep werd steeds hechter. Er hing een ontzettend positieve en motiverende sfeer. Ik merkte hoe fijn het is om in een omgeving te zitten waarin mensen elkaar aanmoedigen en helpen om beter te worden. Ik hoefde niet bang te zijn om veroordeeld te worden. Iedereen was daar om te groeien, en dat deden we samen. Wanneer ik mijn presentatie had afgerond, klapte de groep en kreeg ik feedback waarmee ik verder kon. Niet omdat alles wat ik deed perfect was, maar omdat de aandacht lag op wat goed ging en hoe ik dat verder kon ontwikkelen. Dat motiveerde me om het steeds beter te doen. Ik hoefde niet bang te zijn om fouten te maken, omdat die niet werden gezien als bewijs dat ik iets niet kon. Ze waren juist onderdeel van het leerproces. Voor mij maakte dat een wereld van verschil.
Ik ben weggegaan bij de cursus met een hernieuwde bewondering voor mezelf en de wereld om me heen. Ik heb ontdekt dat mijn stem waarde heeft en dat ik wil blijven delen wat ik leer, met iedereen die daarvoor openstaat. Niet omdat ik denk dat iedereen mijn inzichten nodig heeft, maar omdat ik vanuit liefde mijn kennis en ervaringen met anderen wil delen. Dat is ook de basis van mijn missie met Verba Acta: anderen inspireren om hun leven te verbeteren en steeds dichter te komen bij wie ze werkelijk zijn, voorbij de rollen en persoonlijkheden die we in het dagelijks leven aannemen. Ik wil bijdragen aan een omgeving waarin liefde en respect de basis vormen en waarin mensen de ruimte krijgen om zichzelf te ontwikkelen, fouten te maken en te ontdekken waartoe ze in staat zijn.
Aan het einde van de tweede dag had de trainer een vlinder getekend. Die vlinder deed me denken aan hoe ik mezelf en de andere deelnemers zag. We zijn allemaal als rupsen, ieder in een andere fase van ontwikkeling. Uiteindelijk maken we allemaal een metamorfose door. De vraag is niet alleen óf we kunnen veranderen, maar ook wat ons helpt om die verandering mogelijk te maken. Ik heb tijdens deze cursus ervaren hoe belangrijk de omgeving daarin is. Een omgeving waarin je wordt aangemoedigd, fouten mag maken en de ruimte krijgt om te groeien, kan het verschil maken tussen blijven waar je bent en ontdekken waartoe je in staat bent.
Misschien hebben we niet altijd meer discipline, kennis of motivatie nodig. Soms hebben we vooral een omgeving nodig waarin we durven te worden wie we kunnen zijn.
